به گزارش نقطه تسلیم، در اقلیم مطبوعات قزوین، جایی میان توییت و تزویر، رسانههایی قد علم کردهاند که نه خبرنگارند، نه اهل خبر، بلکه خود خبرسازند.
هر روز با چهرهای اصلاحطلبانه، نطق میکنند علیه خبرنگارنماها! گویی خود از آسمان صداقت نازل شدهاند، اما کافیست پرده را کنار بزنی، تا ببینی پشت صحنهشان دو دهان با جیب پول پارو میکند.
این رسانهها، صبح با شعار اصلاحات از خواب بیدار میشوند، صبحانه کاری را در فلان اداره میل کرده، ظهر با اصولگرایان ناهار میخورند و شب با آگهیهای دولتی به رختخواب میروند.
کاشف به عمل آمده که بیشترین سهم آگهیهای دولتی در قزوین، نه به رسانههای مستقل، بلکه به همین رسانههایی میرسد که در ظاهر منتقدند و در باطن، تشنه پول درآوردن!
طنز ماجرا آنجاست که اگر پولی در کار نبود، این همه فریاد و افشاگری هم نبود، گویی صدای عدالت فقط وقتی بلند میشود که چک بانکی نقد نشده باشد، رسانهای که نانش را از بودجه دولتی میگیرد، چگونه میتواند خود را ژورنالیست حرفهای معرفی کرده و دندانش را برای حقیقت تیز کند؟
این جماعت همیشه نالاناند، از بیپولی، از بیتوجهی، از اینکه هیچکس قدر رسانه را نمیداند، هر روز با چهرهای مظلومتر از دیروز، درددل میکنند که «ما هم میخوایم رشد کنیم»، «ما هم آرزو داریم»، «ما هم یه روزی خبرنگار بودیم»، انگار رسانهشان یتیم خانه است و مخاطب باید نذری بدهد.
به هر دری میزنند که اوج بگیرند، از در استانداری تا پنجرهی روابط عمومی، از پشتبام شهرداری تا زیرزمین فرمانداری، اما دری که نهایتا باز میشود، همان زیب جیب مبارک است برای پول درآوردن، رشدشان هم مثل بادکنک تبلیغاتی است، با آگهی باد میشوند، با نقد میترکند.
در این میان، خبرنگارنماها هم قربانیاند، نه به خاطر بیسوادیشان، بلکه چون بلد نیستند با دو دهان حرف بزنند و با یک جیب پر، ژست بیطرفی بگیرند.
دانش آموخته علوم سیاسی، خبرنگار حوزه اجتماعی و فرهنگی
