به گزارش نقطه تسلیم، در ادبیات مدیریت شهری، هیچ چیز خطرناکتر از «آمارهای خوشظاهر اما ناتمام» نیست. اگر در یک نشست رسمی، مدیری تنها به یک عدد اشاره کند و بگوید «مجموع تصادفات درونشهری استان قزوین در هفتماهه نخست سال ۱۴۰۵ بیش از ۳۵ درصد کاهش یافته است»، حاضران بیدرنگ به افتخار این دستاورد دست خواهند زد؛ اما حقیقت، نه در سرجمع سپر به سپر شدن خودروها، بلکه در سردخانه آرامستانها و بخشهای مراقبت ویژه بیمارستانها نهفته است.
وقتی به لایههای زیرین دادههای رسمی نفوذ میکنیم، با حقیقتی تکاندهنده روبهرو میشویم: خیابانهای ما شاهد تصادفات کمتری بودهاند، اما هر بار که صدای ترمزی در معابر شهر پیچیده، بوی مرگ تندتر از سال گذشته به مشام رسیده است.
افزایش ۴۲.۹ درصدی شمار جانباختگان و رسیدن عدد قربانیان به ۵۰ انسان در عرض هفت ماه، به ما یادآوری میکند که ایمنی ترافیک را با شمارش گلگیرهای صافشده نمیسنجند؛ معیار واقعی، جانِ شهروندانی است که صبح از خانه بیرون میروند و شب به خانه بازنمیگردند.
تصویر کلان استانی: پردهبرداری از یک تناقض آماری؛ خیابانهایی با تصادف کمتر اما کشندهتر
بررسی کارنامه هفتماهه نخست سال ۱۴۰۵ در مقایسه با مدت مشابه سال ۱۴۰۴ در معابر درونشهری استان قزوین، تصویری دوگانه و پر از تضاد را پیش روی تحلیلگران قرار میدهد. از یک سو، شاهد ریزش چشمگیر حوادث کمشدت و جرحی هستیم؛ بهگونهای که در جدول تفکیکی شهرستانها، مجموع تصادفات ثبتشده استان از ۱۴هزار و ۳۳۴ فقره در هفتماهه سال ۱۴۰۴ به ۹ هزار و ۲۷۴ فقره در سال ۱۴۰۵ کاهش یافته است (کاهشی معادل ۵.۰۶۰ حادثه یا ۳۵.۳۰ درصد؛ و در جدول پایه اولیه از ۱۴هزار و ۳۳۴ فقره در هفتماهه سال ۱۴۰۴ به ۹ هزار و ۲۷۴ فقره معادل ۳۵.۱ درصد).
این افت قابلملاحظه عمدتاً مرهون کاهش ۳۴.۲۶ درصدی تصادفات خسارتی (از ۱۳هزار و ۱۷۰ به ۸ هزار و ۶۵۸ مورد) و سقوط ۴۹.۷۳ درصدی تصادفات جرحی (از هزار و ۱۳۰ به ۵۶۸ مورد) است که به تبع آن، شمار مجروحان نیز ۴۵.۹۶ درصد (از هزار و ۱۴۰ نفر به ۶۱۶ نفر) کاهش یافته است.
اما روی دیگر این سکه، تیره و هشداردهنده است. دقیقاً در همان ماههایی که نمودار تصادفات خسارتی و جرحی شیب نزولی تندی را تجربه میکرده، نمودار تصادفات مرگبار مسیری کاملاً معکوس و صعودی را پیموده است.
شمار تصادفات فوتی درونشهری استان از ۳۴ فقره در هفتماهه ۱۴۰۴ به ۴۸ فقره در هفتماهه ۱۴۰۵ رسیده که بیانگر جهش ۴۱.۱۸ درصدی (۱۴ فقره تصادف مرگبار بیشتر) است. تلختر آنکه شمار متوفیان از ۳۵ نفر به ۵۰ نفر افزایش یافته و رشد نگرانکننده ۴۲.۸۶ درصدی (۱۵ جانباخته بیشتر) را ثبت کرده است.
نسبت متوفیان به ازای هر تصادف فوتی در سال ۱۴۰۴ حدود ۱.۰۳ نفر و در سال ۱۴۰۵ حدود ۱.۰۴ نفر بوده که نشان میدهد افزایش تلفات انسانی مستقیماً ناشی از افزایش فراوانی رخدادهای با شدت مرگبار در سطح شبکه معابر شهری است.
آمایش سرزمینی حوادث: جغرافیای خطر؛ از تمرکز مرگ در پایتخت استان تا سونامی حوادث در شهرستان البرز
وقتی ذرهبین تحلیلی را بر نقشه شهرستانهای ششگانه استان قزوین (قزوین، البرز، تاکستان، آبیک، بوئینزهرا و آوج) میگذاریم، درمییابیم که کاهش ۳۵.۳ درصدی کل تصادفات استان، در واقع حاصل یک خطای دید آماری ناشی از وزن سنگین مرکز استان است.
در حقیقت، شهرستان قزوین به تنهایی ۵هزار و ۸۲۲ فقره کاهش در مجموع تصادفات (از ۱۱ هزار و ۷۱۵ به ۵ هزار و ۸۹۳ مورد معادل ۴۹.۷۱ درصد کاهش) را ثبت کرده است؛ در حالی که در هر پنج شهرستان دیگر استان (البرز، تاکستان، آبیک، بوئینزهرا و آوج)، مجموع تصادفات نه تنها کم نشده، بلکه روندی صعودی داشته و بخشی از کاهش مرکز استان را خنثی کرده است.
۱. شهرستان قزوین؛ کانون اول تلفات جانی با دو سوم مرگهای استان: مرکز استان اگرچه در کاهش تصادفات خسارتی (افت ۵۰.۴۳ درصدی از ۱۱هزار و ۶۶ به ۵ هزار و ۴۸۵ مورد) و جرحی (افت ۴۰.۰۳ درصدی از ۶۲۷ به ۳۷۶ مورد) کارنامهای کاهشی داشته، اما در شاخص مرگومیر با بحرانی جدی روبهروست.
تصادفات فوتی شهر قزوین از ۲۲ به ۳۲ فقره (۴۵.۴۵ درصد افزایش) و شمار متوفیان آن از ۲۳ به ۳۳ نفر (۴۳.۴۸ درصد افزایش) رسیده است. به بیان دیگر، در هفتماهه ۱۴۰۵، دقیقاً ۶۶.۷ درصد تصادفات فوتی و ۶۶ درصد کل جانباختگان درونشهری استان قزوین در معابر شهرستان قزوین به کام مرگ کشیده شدهاند.
۲. شهرستان البرز؛ نقطه قرمز و بحرانیترین کانون چندشاخصی: نگرانکنندهترین کارنامه در میان شهرستانها بیتردید متعلق به شهرستان البرز است. در این شهرستان، تصادفات فوتی با ۱۰۰ درصد افزایش از ۴ به ۸ فقره دو برابر شده و شمار جانباختگان با جهش خیرهکننده ۱۲۵ درصدی از ۴ به ۹ نفر رسیده است.
همزمان، تصادفات خسارتی البرز با رشد ۱۳۹.۳۰ درصدی از ۴۵۸ به هزار و ۹۶ مورد و مجموع کل تصادفات آن با رشد ۷۱.۵۳ درصدی از ۶۹۲ به هزار و ۱۸۷ فقره جهش یافته است. تنها شاخص کاهشی این شهرستان، تصادفات جرحی بوده که ۶۳.۹۱ درصد (از ۲۳۰ به ۸۳ مورد) کاهش یافته است.
۳. تاکستان، آبیک، بوئینزهرا و آوج؛ الگوهای ناهمگون اما هشداردهنده: در شهرستان تاکستان، علیرغم کاهش ۲۵ درصدی تصادفات فوتی و متوفیان (از ۴ به ۳ مورد) و افت ۵۰.۳۲ درصدی تصادفات جرحی (از ۱۵۵ به ۷۷ مورد)، شاهد انفجار ۱۱۹.۳۷ درصدی تصادفات خسارتی (از ۱۹۱ به ۴۱۹ مورد) و رشد ۴۲.۵۷ درصدی کل تصادفات (از ۳۵۰ به ۴۹۹ مورد) هستیم.
در شهرستان آبیک، شمار تصادفات فوتی و متوفیان روی عدد ۳ ثابت مانده و تصادفات خسارتی ۱۱.۳۱ درصد (از ۹۴۶ به هزار و ۵۳ مورد) رشد کرده، اما سقوط ناگهانی ۸۸.۳۰ درصدی تصادفات جرحی (از ۹۴ به ۱۱ فقره) نیازمند راستیآزمایی فوری شیوه ثبت دادههاست.
در بوئینزهرا، ثبت یک مورد تصادف فوتی و یک مورد متوفی (در برابر صفر سال قبل) به همراه رشد ۲۰.۲۴ درصدی خسارتیها (از ۴۲۰ به ۵۰۵ مورد) مجموع حوادث را ۱۷.۴۷ درصد بالا برده است.
در شهرستان آوج نیز با وجود ثبات ۱ تصادف فوتی، برخلاف روند کلی استان شاهد جهش ۷۷.۷۸ درصدی تصادفات جرحی و مجروحان (از ۹ به ۱۶ مورد) و رشد ۱۸.۱۸ درصدی کل تصادفات (از ۹۹ به ۱۱۷ مورد) هستیم.
ریشهیابی علل تامه حوادث مرگبار: کالبدشکافی ۴۸ پرونده مرگ؛ وقتی «حواسپرتی» و «ناتوانی در مهار خودرو» فرمان را میگیرند
در پاسخ به این سوال که چرا خودروها در خیابانهای شهری به ارابههای مرگ بدل میشوند؛ واکاوی علل تامه ثبتشده در ۴۸ فقره تصادف فوتی هفتماهه سال ۱۴۰۵ حقیقتی کلیدی را آشکار میسازد: بیش از چهارپنجم (۸۳.۳۳ درصد معادل ۴۰ فقره) از کل تصادفات مرگبار درونشهری استان تنها از دو علت سرچشمه گرفتهاند!
در صدر این فهرست، «عدم توجه به جلو» با ۲۷ فقره تصادف فوتی و سهم خیرهکننده ۵۶.۲۵ درصدی قرار دارد؛ به این معنا که بیش از نیمی از تصادفات منجر به فوت زمانی رخ داده که چشم یا ذهن راننده در لحظه بحرانی، بر مسیر پیش رو متمرکز نبوده است.
در جایگاه دوم، «عدم توانایی در کنترل وسیله نقلیه» با ۱۳ فقره و سهم ۲۷.۰۸ درصدی ایستاده است؛ عاملی که ارتباطی تنگاتنگ با سرعتهای نامتناسب و غیرمجاز در معابر شهری، لغزندگی و نقص اصطکاک روکش آسفالت، و غافلگیری راننده در پیچها و تقاطعهای ناایمن دارد.
سایر علل شامل «تغییر مسیر ناگهانی» با ۴ فقره (۸.۳۳ درصد)، «تجاوز به چپ از محور راه» با ۲ فقره (۴.۱۷ درصد)، «عدم رعایت حق تقدم» با ۱ فقره (۲.۰۸ درصد) و «حرکت با دنده عقب» با ۱ فقره (۲.۰۸ درصد) بودهاند، در حالی که برای «حرکت خلاف جهت» مورد فوتی ثبت نشده است.
نکته تحلیلی: فراتر از مقصرانگاری صرفِ راننده
تقلیل دادن ۲۷ فقره «عدم توجه به جلو» و ۱۳ فقره «عدم توانایی در کنترل وسیله نقلیه» به خطای صرف انسانی، آدرس غلط دادن به مدیران شهری است. اگرچه استفاده از تلفن همراه حین رانندگی و سرعت غیرمجاز واقعیتهایی انکارناپذیرند، اما وقتی معبری فاقد روشنایی کافی است،
خطکشی و علائم هشداردهنده آن پاک شده، موانع دید در تقاطع وجود دارد یا هندسه راه راننده را به دام میاندازد، زیرساخت شهری عملاً در وقوع این خطا شریک جرم است. تحلیل این ۴۰ پرونده باید همزمان رفتار راننده و قصور مهندسی معبر را زیر ذرهبین ببرد.
تقویم و ساعتشمار فاجعه: ساعت به وقت مرگ؛ چگونه تاریکی عصر و شب نیمی از قربانیان را میبلعد؟
در پاسخ به این سوال که مرگ در خیابانهای قزوین چه ساعتی به سراغ شهروندان میآید؛ بررسی توزیع زمانی ۴۸ فقره تصادف فوتی در ۶ بازه زمانی شبانهروز نشان میدهد که عقربههای ساعت میان ۱۶:۰۱ عصر تا ۲۴:۰۰ نیمهشب، مرگبارترین برهه ترافیک شهری را رقم میزنند.
در بازه ساعت ۲۰:۰۱ تا ۲۴:۰۰ (ساعات پایانی شب)، ۱۲ فقره تصادف فوتی رخ داده که دقیقاً ۲۵ درصد (یکچهارم کل حوادث مرگبار) را تشکیل میدهد و رتبه نخست فراوانی را داراست. بلافاصله پیش از آن، بازه ساعت ۱۶:۰۱ تا ۲۰:۰۰ (عصر و غروب) با ۱۱ فقره تصادف فوتی و سهم ۲۲.۹ درصدی در جایگاه دوم قرار گرفته است.
به عبارت دیگر، ۲۳ فقره از ۴۸ تصادف فوتی (معادل ۴۷.۹ درصد؛ یعنی نزدیک به نیمی از کل تصادفات مرگبار استان) تنها در یک پنجره ۸ ساعته از ساعت ۴ بعدازظهر تا نیمهشب به وقوع پیوستهاند.
در ساعات ۱۶ تا ۲۰، ترکیب خستگی بازگشت از محل کار، اوجگیری ترددهای خرید و تفریح، تغییر زاویه تابش خورشید و آغاز گرگومیش هوا با تردد بالای عابران پیاده و موتورسواران تلاقی میکند. سپس از ساعت ۲۰ تا ۲۴، خلوتتر شدن نسبی معابر زمینهساز افزایش سرعت خودروها میشود که در کنار ضعف شدید روشنایی معابر و کاهش دید شبانه، تصادفات را از حالت خسارتی به فوتی تبدیل میکند.
در سایر ساعات شبانهروز نیز خطر هرگز به صفر نمیرسد: بازه بامدادی ۰۴:۰۱ تا ۰۸:۰۰ صبح با هفت فقره (۱۴.۶ درصد) در رتبه سوم قرار دارد و سه بازه دیگر یعنی ۰۱:۰۰ تا ۰۴:۰۰ بامداد، ۰۸:۰۱ تا ۱۲:۰۰ ظهر و ۱۲:۰۱ تا ۱۶:۰۰ بعدازظهر، هر کدام دقیقاً ۶ فقره تصادف فوتی (۱۲.۵ درصد) را ثبت کردهاند.
نکته ظریف آماری آن است که بازه ۰۱:۰۰ تا ۰۴:۰۰ بامداد تنها ۳ ساعت طول دارد (در مقایسه با ۴ ساعته بودن سایر بازهها) و حجم تردد در آن بسیار اندک است؛ بنابراین ثبت ۶ تصادف فوتی (میانگین ۲ تصادف فوتی به ازای هر ساعت از بازه در مقیاس هفت ماهه) نشاندهنده ریسک بسیار بالای تردد در ساعات خلوت بامدادی به دلیل خوابآلودگی و سرعتهای جنونآمیز است.
کالبدشکافی ناوگان درگیر در حوادث: ارابههای مرگ و مسافران بیپناه؛ سلطه ۹۰ درصدی سواریها و موتورسیکلتها
بررسی توزیع ۴۸ تصادف فوتی درونشهری استان قزوین بر پایه نوع وسیله نقلیه نشان میدهد که دو گروه «خودروهای سواری» و «موتورسیکلتها» رویهمرفته ۴۳ فقره، یعنی ۸۹.۶ درصد (نزدیک به ۹ مورد از هر ۱۰ تصادف مرگبار) را به خود اختصاص دادهاند.
خودروهای سواری با ۲۷ فقره تصادف فوتی و سهم ۵۶.۳ درصدی در جایگاه نخست و موتورسیکلتها با ۱۶ فقره و سهم ۳۳.۳ درصدی (دقیقاً یکسوم کل تصادفات فوتی) در رتبه دوم ایستادهاند.
سهم ۳۳.۳ درصدی موتورسیکلتها در تصادفات فوتی، زنگ خطری جدی برای مدیریت ترافیک شهری است. موتورسواران به دلیل فقدان محافظ فیزیکی (بدنه اتاق خودرو)، عدم استفاده گسترده از کلاه ایمنی استاندارد، حرکت مارپیچ در نقاط کور خودروها و نبود مسیرهای تفکیکشده یا ایمن در تقاطعها، در کوچکترین برخوردها دچار ضربات مغزی و آسیبهای کشنده میشوند.
علاوه بر این، ثبت ۳ فقره تصادف فوتی برای «کامیونها» (۶.۳ درصد) در معابر درونشهری پرسش مهمی را درباره نحوه مدیریت تردد وسایل نقلیه سنگین در محدودههای شهری، نقاط کور رانندگان کامیون و تداخل تردد آنها با عابران و موتورسواران مطرح میکند. دوچرخه و وانت نیز هر کدام با یک فقره (۲.۱ درصد) در رتبههای بعدی قرار دارند و برای ناوگان اتوبوسرانی هیچ تصادف فوتی (صفر درصد) ثبت نشده است.
سیمای دموگرافیک جانباختگان: قربانیان خاموش آسفالت؛ چرا سالمندان و نوجوانان ۶۰ درصد فوتیها تشکیل میدهند؟
نگاهی به شناسنامه ۵۰ شهروندی که در هفتماهه سال ۱۴۰۵ در معابر درونشهری استان قزوین جان باختهاند، ابعاد انسانی و اجتماعی این تراژدی را عمیقتر میسازد. توزیع سنی متوفیان نشان میدهد که دو قطب سنی جامعه — یعنی «سالمندان و بزرگسالان بالای ۵۱ سال» و «کودکان، نوجوانان و جوانان یک تا ۲۰ سال» — بیشترین بهای ناایمنی معابر را پرداختهاند.
گروه سنی «۵۱ سال و بالاتر» با ۲۰ جانباخته، به تنهایی ۴۰ درصد کل متوفیان (۲ نفر از هر ۵ قربانی) را تشکیل میدهد. در رتبه دوم، گروه سنی «یک تا ۲۰ سال» با ۱۰ جانباخته و سهم ۲۰ درصدی قرار دارد.
جمع بستن این دو گروه نشان میدهد که دقیقاً ۳۰ نفر از ۵۰ جانباخته (۶۰ درصد کل تلفات انسانی) به دو قشر ابتدایی و انتهایی هرم سنی تعلق دارند. در گروه ۵۱ سال و بالاتر، کندی طبیعی حرکت هنگام عبور از عرض خیابان به عنوان عابر پیاده، کاهش دید و شنوایی، نامناسب بودن زمان چراغهای عابر پیاده، نبود پلهای مکانیزه کارآمد و مقاومت فیزیکی کمتر بدن در برابر ضربات ترافیکی، احتمال مرگ در صورت وقوع حادثه را به شدت بالا میبرد.
در مقابل، در گروه یک تا ۲۰ سال و همچنین گروه «۲۱ تا ۳۰ سال» که با ۹ جانباخته (۱۸ درصد) در رتبه سوم قرار دارد، ترکیبی از آسیبپذیری کودکان پیاده در مسیر مدارس و هیجانطلبی جوانان در رانندگی با خودرو و موتورسیکلت نقشآفرینی میکند. گروههای سنی ۳۱ تا ۴۰ سال با ۶ متوفی (۱۲ درصد) و ۴۱ تا ۵۰ سال با پنج متوفی (۱۰ درصد) در ردههای بعدی قرار گرفتهاند.
راستیآزمایی و نقد روششناختی دادهها: تاریکخانههای آماری؛ پنج پرسش کلیدی که جداول رسمی به آنها پاسخ نمیدهند
یک گزارشگر حرفهای دادهمحور، اعداد را چشمبسته نمیپذیرد بلکه محدودیتها و تناقضهای پنهان در نظام ثبت داده را نیز عیان میسازد. بررسی دقیق مستندات آماری تصادفات درونشهری استان قزوین، پنج خلأ و ابهام روششناختی مهم را آشکار میکند که مدیران ارشد استان پیش از هرگونه تصمیمگیری باید دستور رفع آنها را صادر کنند:
• نخست؛ غیبت شاخص «حجم تردد و میزان مواجهه با خطر (Exposure)»: کاهش ۳۵ درصدی کل تصادفات یا تمرکز تصادفات فوتی در ساعات ۱۶ تا ۲۴ و در گروه خودروهای سواری، بدون در اختیار داشتن دادههای حجم تردد ساعتی، تعداد سفرها و سهم هر وسیله نقلیه در ترافیک شهر، تنها «فراوانی مطلق» را نشان میدهد نه «نرخ ریسک (Risk Rate)» را.
• دوم؛ تغییرات ناگهانی و مشکوک به تغییر شیوه ثبت: سقوط ۸۸.۳۰ درصدی تصادفات جرحی در شهرستان آبیک (از ۹۴ به ۱۱ مورد) یا نصف شدن تصادفات خسارتی در شهر قزوین همزمان با رشد ۱۳۹ درصدی خسارتیها در البرز و ۱۱۹ درصدی در تاکستان، این فرضیه جدی را مطرح میکند که بخشی از تغییرات ممکن است ناشی از تغییر در فرایند گزارشدهی، توافقهای بیمهای بدون کروکی پلیس یا تغییر مرزهای ثبت آماری باشد.
• سوم؛ مغایرتهای جزئی در جداول پایه و تفکیکی: در جدول اولیه استانی، مجموع تصادفات هفتماهه ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ به ترتیب ۱۴ هزار و ۲۸۱ و ۹ هزار و ۲۶۲ فقره ذکر شده، در حالی که در جدول تفکیکی شهرستانی این ارقام ۱۴ هزار و ۳۳۴ و ۹ هزار و ۲۷۴ فقره ثبت شدهاند (که در جدول شهرستانی، جمع ۴۸ فوتی + ۵۶۸ جرحی + ۸ هزار و ۶۵۸ خسارتی دقیقاً با ۹ هزار و ۲۷۴ منطبق است). همچنین در جدول بوئینزهرا به دلیل صفر بودن فوتی سال ۱۴۰۴، در ستون درصد تغییر خطای فرمولی (#DIV/۰!) درج شده بود که در گزارشهای رسمی باید با عبارت «فاقد مبنای محاسبه درصدی (افزایش ۱ موردی)» جایگزین شود.
• چهارم؛ شکاف طبقه سنی ۵۰ سال و تجمیع بیش از حد رده یک تا ۲۰ سال: در جدول سنی، رده چهارم «۴۱ تا ۵۰ سال» و رده پنجم «۵۱ سال و بالاتر» تعریف شده که در صورت محاسبه پیوسته، وضعیت دقیق مرزی افراد ۵۰ ساله باید با داده خام کنترل شود. همچنین قرار دادن کودک ۲ ساله پیاده و جوان ۲۰ ساله موتورسوار در یک طبقه واحد (یک تا ۲۰ سال)، طراحی مداخلات دقیق هدفمند را دشوار میسازد.
• پنجم؛ تفکیک نکردن «وسیله نقلیه درگیر» از «نقش کاربر متوفی»: جدول وسایل نقلیه مشخص میکند که در ۲۷ تصادف فوتی، خودروی سواری حضور داشته است؛ اما مشخص نمیکند که از ۵۰ نفر جانباخته، چند نفر عابر پیاده بودهاند که توسط سواری یا موتورسیکلت زیر گرفته شدهاند و چند نفر راننده یا سرنشین خودرو بودهاند.
نسخه عملیاتی و مطالبات رسانهای: مانیفست نجات شهر؛ نقشه راه هفتگانه برای متوقف کردن ماشین مرگ در معابر قزوین
برای آنکه گزارش تحلیلی هفتماهه سال ۱۴۰۵ به سرنوشت گزارشهای بایگانیشده در کشوی میز مدیران دچار نشود، مدیریت ارشد استان قزوین، پلیس راهور و شهرداریهای شهرستانهای ششگانه باید رویکرد خود را از «دلخوشی به کاهش کل تصادفات» به استراتژی «چشمانداز صفر در تصادفات مرگبار» تغییر دهند.
بر اساس شواهد آماری استخراجشده، هفت اقدام فوری و زمانبندیشده زیر به عنوان مطالبه عمومی و کارشناسی پیشنهاد میشود:
سخن پایانی؛ ۵۰ صندلی خالی بر سر سفرههای قزوین
پشت هر یک از ارقام این گزارش، داستانی ناتمام از یک زندگی است؛ ۵۰ شهروند قزوینی — از کودک و نوجوان گرفته تا پدران و مادران سالمند — که در هفت ماه نخست سال ۱۴۰۵ در خیابانهای همین شهرها نفس کشیدند و بر اثر حوادثی که ۸۳ درصدشان با کمی توجه بیشتر راننده و اندکی تدبیر مهندسی در زیرساخت معبر قابل پیشگیری بود، دیگر در میان ما نیستند.
کاهش ۳۵ درصدی کل تصادفات زمانی ارزش جشن گرفتن دارد که منحنی مرگ نیز به سمت صفر خم شود. توپ اکنون در زمین مدیران شهری و متولیان ایمنی ترافیک استان قزوین است؛ پیش از آنکه عقربههای ساعت میان ۴ عصر تا نیمهشب، قربانی بعدی را در تاریکی خیابانهای شهر به کام خود بکشد./
متولد ۱۳۵۲، تحصیلات کارشناس ارشد آمار ریاضی از دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، برنامه نویس حرفهای محیط پایتون و R (محیط پردازش داده و طراحی انواع داشبورد مدیریتی)، طراح پایگاه داده در محیط sqlserver, postgis, msaccess
سوابق: تجربه در پردازش دادههای مکانی در محیط QGIS, ArcGIS و پردازش تصاویر ماهواره در محیط QGIS و ژئومتیکا











