به گزارش نقطه تسلیم، آزاده رحمانی، وکیل و روزنامهنگار پیشکسوت استان قزوین در یادداشتی نسبت به مطلب اخیر سید مصطفی جعفری رییس خانه مطبوعات استان قزوین واکنش نشان داد:
آقای جعفری، رییس خانه مطبوعات! اینکه میگویید خبرنگار باید صدای مردم باشد، سؤال سخت بپرسد، مطالبهگر باشد و «میرزاقلم» روابط عمومی دستگاهها نباشد، حرف درستی است؛ اما یک سؤال ساده داریم: این نگاه در عملکرد خودتان کجاست؟
در همان روزی که از جایگاه مستقل خبرنگار صحبت میکنید، مراسمی رسمی با حضور مسئولان ارشد استان برگزار میشود و تعدادی از خبرنگاران و مدیران رسانه برای حضور و تجلیل انتخاب میشوند؛ اما همه جامعه رسانهای استان در این انتخاب و دعوت حضور ندارند.
سؤال این نیست که چرا فلانی دعوت شد و من نشدم؛ سؤال این است که معیار انتخاب چه بوده است؟
چه کسی تعیین میکند کدام خبرنگار نماینده جامعه رسانهای باشد و کدام خبرنگار نه؟ آیا این معیار شفاف و صنفی است یا سلیقهای؟
از این مهمتر، یک اتفاق عینی هم وجود دارد؛ در زمانی که برای دعوت از معاون سیاسی استاندار به دفتر رسانه اقدام کرده بودم، آقای جعفری، رئیس خانه مطبوعات، در همان لحظه خطاب به معاون سیاسی گفتند: «اول باید به خانه مطبوعات بیایید، بعد به جاهای دیگر بروید.»
این نگاه چه نسبتی با استقلال رسانه و جایگاه خبرنگار دارد؟
و جالبتر اینکه از قضا آقای معاون سیاسی استاندار هم به دفتر ما نیامدند. امیدواریم این عدم حضور صرفاً یک اتفاق بوده باشد و نه اینکه قرار بوده توصیهای که همان لحظه مطرح شد، مبنای تصمیم قرار بگیرد.
خانه مطبوعات قرار است خانه همه خبرنگاران باشد، نه اینکه برای ارتباط یک رسانه با یک مسئول، تعیین کند ابتدا کجا باید رفت و بعد کجا.
اگر مسئول صنفی هستیم، وظیفهمان ایجاد مسیر ارتباطی برای همه رسانههاست، نه تعیین اینکه یک مسئول ابتدا با کدام مجموعه یا رسانه دیدار کند.
و این سؤال فقط متوجه رئیس خانه مطبوعات نیست؛ مسئولان استانی هم باید پاسخ دهند که آیا رسانه را یک جامعه متکثر و مستقل میبینند یا مجموعهای از چند خبرنگار و چند رسانه منتخب؟
نمیشود از خبرنگار خواست مستقل باشد، اما در عمل مناسبات رسانهای گزینشی باشد.
نمیشود از خبرنگار خواست مطالبهگر باشد، اما خودِ متولی صنف درباره معیار دعوت، انتخاب افراد و نحوه ارتباط با مسئولان پاسخ روشنی نداشته باشد.
مطالبهگری اگر ارزش است، باید از خودمان شروع شود.
قبل از اینکه به خبرنگار بگوییم «جایگاه واقعی خودت را بشناس»، بهتر است متولیان رسانه و مسئولان نیز در عمل نشان دهند که جایگاه خودشان را میشناسند.
خبرنگار باید صدای مردم باشد؛ اما این صدا زمانی مستقل میماند که هیچکس خود را صاحب اختیار تعیین اینکه کدام خبرنگار دیده شود و کدام خبرنگار دیده نشود، نداند.
اگر معیار دارید، شفاف اعلام کنید؛ اگر دعوتها بر اساس معیار صنفی بوده، توضیح دهید؛ و اگر قرار است خانه مطبوعات خانه همه باشد، در عمل هم همه خبرنگاران را ببینید، نه فقط آنهایی را که خودتان انتخاب کردهاید؛ و اما آقای جعفری؛ اگر ما بهعنوان جامعه رسانهای حتی تاب شنیدن نقد از همدیگر را نداشته باشیم، چطور میتوانیم از مدیران و مسئولان انتظار داشته باشیم نقد خبرنگار را تحمل کنند؟
من به واسطه حرفه وکالت، مسئولیت کمیته حقوقی را پذیرفته بودم تا بتوانم در حد توان، مشاوره و حمایت حقوقی از رسانهها و خبرنگاران داشته باشم؛ نه اینکه از این جایگاه منفعتی برای خودم بخواهم. وجدانم هم راحت است که در این مدت هرجا توانستم، کمک کردم.
اما چند دقیقه بعد از انتشار این نقد، با من تماس گرفته شد و اعلام شد که دیگر رئیس کمیته حقوقی نیستم.
اگر قرار باشد نقد را با حذف و واکنش مدیریتی پاسخ بدهیم، پس تفاوت ما با همان مدیرانی که بهخاطر برخورد با منتقدان نقدشان میکنیم چیست؟
نقد را اگر برای دیگران میپسندیم، باید برای خودمان هم تحملش کنیم./
