به گزارش نقطه تسلیم، مرحوم پرویز ورجاوند در جلد اون کتاب «مینودر یا باب الجنه قزوین» در مورد امامزاده آمنه خاتون بنت جعفر صادق (ع) نوشته است که «این بقعه در وسط گورستان پنبه ریسه واقع است و شکل بقعه بصورت مخروطی است و قسمت پایین ساختمان از سنگهای صاف و روسازی آن از کاشیهای رنگارنگ میباشد…در این مقبره چاه عمیقی است که گویا متجاوز از چهل متر گودی آنست، سابقاً مردم برای حوائج خود عریضه بنام حضرت صاحب الزمان (عج) مینوشتند و به آن چاه میانداختند»
محمد نبوی از هیات امنای امامزاده آمنه خاتون در گفت و گو با نقطه تسلیم میگوید: این چاه خیلی باریک است و حتی چندی پیش موبایل یکی از زائران در آن افتاد و امکان بیرون آوردن آن وجود نداشت، من از دوران کودکی این چاه را به یاد دارم، اما برخلاف برخی باورها، عمق آن ۴۰ متر نیست و کمتر است.
وی با اشاره به اینکه این موضوع در میان علما و اهل معنا جایگاهی ندارد، ادامه داد: تا جایی که من دیدهام، هیچیک از بزرگان و اهل علم این چاه را تأیید نکرده و به چشم یک امر معنوی به آن نگاه نکردهاند، بیشتر یک رسم تقلیدی از گذشته بوده و هیچ سند مستندی پیرامون آن وجود ندارد.
نبوی همچنین موقعیت مکانی این چاه را چنین توضیح داد: این چاه در جوار مسجد کوچکی است که به مسجد آمنه خاتون شناخته میشود، هرچند بسیاری تصور میکنند بخشی از فضای حرم است، اما این مکان مسجد قدیمی و کوچکی است که حکم مسجد به آن داده شده است.
این پیشکسوت و معتمد محلی با اشاره به منابع مکتوب درباره این موضوع نیز گفت: مرحوم ورجاوند در کتاب مینودر به این چاه اشاره کرده، اما او نیز تنها مشاهدات خود را نوشته و هیچ مستند تاریخی در تایید آن ارایه نکرده است، بلکه تنها یک عکس قدیمی از آن وجود دارد که در همان کتاب درج شده است.
این معتمد قزوینی در پایان افزود: امروز این رسم در میان نسل جدید تقریبا از بین رفته و مراجعه به آن به ندرت دیده میشود، آنچه باقی مانده، تنها یک خاطره محلی است که بیشتر رنگ و بوی افسانه دارد.
دانش آموخته علوم سیاسی، خبرنگار حوزه اجتماعی و فرهنگی
