به گزارش نقطه تسلیم، سید عبدالعظیم موسوی، مدیر مسئول روزنامه ولایت در استان قزوین روز چهارشنبه در یادداشتی نوشت:
«یک روز جوجه تیغی رفت جلوی لانه مار گفت: بگذار دندانت را بکشم تا کاری به کارت نداشته باشم. مار گفت: من الان دندان دارم تو اومدی در خونه من زور میگی. دندانمو بکشی، دستشویی بخوام برم باید اجازه بگیرم.
جوجه تیغی گفت: اگر دندانت را تحویل ندهی، جلوی خونهات تیغ میذارم نتونی بری بیرون آذوقه تهیه کنی.
مار گفت: خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه. دندان من برای دفاع از خودم و لانهام در وقت خطر است.
جوجه تیغی گفت: دندانت را تحویل بده، خودم وقت خطر مواظبت هستم! مار گفت: همان جور که انگلیس در لیبی از قذافی حفاظت کرد؟
جوجه تیغی دید مار حرف زور حالیش نمی شود؛ دمش را گذاشت روی کولش که برود؛ جیغ زد. چون تیغش فرو رفت زیر دمش!»
در روایت تمثیلی سید عبدالعظیم موسوی، جوجه تیغی نماد قدرتی است که با ادعای حفاظت، خواهان گرفتن ابزار دفاعی مار میشود، مار اما با یادآوری تجربههای تاریخی از جمله سرنوشت لیبی تاکید میکند که توان دفاعی، نه برای تجاوز، بلکه برای بقا و صیانت از موجودیت است.
این تمثیل، بازنمایی فشردهای از منطق محاصره نظامی ایران توسط ناوهای آمریکایی است، منطقی که بر پایه فشار، تهدید و القای ناامنی شکل گرفته است.
پیام اصلی این روایت روشن است: تجربههای منطقهای نشان دادهاند خلع سلاح دفاعی، نه صلح میآورد و نه امنیت، بلکه مسیر سلطه و بیثباتی را هموار میکند.
از همین رو، حفظ توان بازدارنده، نه یک انتخاب سیاسی، بلکه ضرورتی راهبردی برای هر کشوری است که نمیخواهد سرنوشتش به وعده قدرتهای فرامنطقهای گره بخورد.
