به گزارش نقطه تسلیم، بیتردید، بزرگداشت تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب، صرفا یک مناسبت تقویمی، یک آیین تشریفاتی و یا مجموعهای از برنامههای اداری و سازمانی نیست؛ بلکه محک و معیاری برای سنجش عمق وفاداری فرهنگی، میزان آمادگی اجتماعی و توان بسیج ظرفیتهای مردمی و حاکمیتی در پاسداشت سرمایههای هویتی، تاریخی و تمدنی یک جامعه به شمار میآید.
آیینهای بزرگداشت شخصیتهای بزرگ تاریخ، در حقیقت آینهای از میزان درک یک جامعه از جایگاه و نقش آن شخصیت در هندسه عزت، امنیت و هویت ملی خویش است.
از این رو، هر اندازه عظمت یک شخصیت و میزان تاثیرگذاری او در سرنوشت ملتها و تحولات منطقهای و جهانی بیشتر باشد، انتظار از کیفیت، شکوه و عمق پاسداشت او نیز سنگینتر خواهد بود و متناسب با آن، مسئولیت مدیران، نهادهای فرهنگی و دستگاههای اجرایی نیز ابعاد گستردهتری خواهد یافت.
افکار عمومی انتظار داشت همان گونه که پیش از تشییع تاریخی و کم نظیر رهبر شهید، شاهد برنامهریزی دقیق، اطلاعرسانی گسترده، هماهنگی منسجم دستگاهها، بسیج عمومی ظرفیتها و حضور فراگیر مسئولان و نهادهای مختلف بودیم، در استان قزوین نیز حرکتی متناسب با شان این مناسبت تاریخی و در خور جایگاه آن شهید بزرگوار شکل گیرد؛ اما واقعیت آن است که در موارد متعددی، این انتظار مشروع و طبیعی جامعه تحقق نیافت.
ضعف محسوس در عرصه اطلاع رسانی، فقدان برنامهریزی جامع و منسجم و نیز ناتوانی در ایجاد فضای عمومی متناسب با عظمت این رویداد، موجب شد بخش مهمی از ظرفیت اجتماعی و عاطفی موجود در جامعه بالفعل نشود و آن شور عمومی که میتوانست جلوهای از وفاداری مردم این دیار به آرمانهای مقاومت باشد، آن گونه که انتظار میرفت ظهور و بروز نیابد.
در حوزه خدمت رسانی به زائران نیز برخی موکبهای بین راهی، به جای آن که نمادی از کرامت، میزبانی شایسته و خدمت عاشقانه باشند، با گلایهها و نارضایتیهایی از سوی زائران همراه شدند؛ مسئلهای که نمیتوان آن را صرفاً یک ضعف اجرایی جزئی تلقی کرد، بلکه نیازمند آسیبشناسی دقیق و بازنگری جدی در شیوه مدیریت چنین مناسبتهایی است.
راهپیماییها و برنامههای میدانی نیز در برخی موارد، از شکوه، فراگیری و ظرفیت مورد انتظار فاصله داشت و نتوانست تصویری در خور از توان مردمی، سرمایه اجتماعی و پیشینه انقلابی استان قزوین را به نمایش بگذارد.
اما شاید مهم ترین و کلیدی ترین پرسش، ناظر به میزان حضور و مشارکت مدیران و مسئولان استانی باشد.
چرا در چنین مناسبتی که به نوعی تجدید عهد با آرمانهای مقاومت و تکریم مجاهدتهای تاریخی به شمار میآمد، حضور مسئولان اجرایی، اداری و حتی قضایی استان تا این اندازه کم رنگ و محدود بود؟
چرا جز حضور مستمر و قابل تقدیر امام جمعه محترم و در مواردی معاون سیاسی استاندار قزوین، کمتر نشانی از حضور میدانی مدیران ارشد دستگاههای اجرایی و مسئولان اثرگذار استان مشاهده میشد؟
آیا پاسداشت شخصیتهایی که سهمی بزرگ در عزت، امنیت و اقتدار ملی داشتهاند، صرفا بر عهده نهادهای فرهنگی، مجموعههای مردمی و نیروهای انقلابی است؟
واقعیت آن است که مناسبتهای بزرگ تاریخی، تنها با صدور پیامها، انتشار بیانیهها و نصب بنرها زنده نمیمانند؛ بلکه نیازمند حضور میدانی، مشارکت عملی، همراهی واقعی و احساس مسئولیت مدیرانی هستند که مسئولیت اداره امور عمومی جامعه را بر عهده دارند.
جامعه حق دارد بپرسد که اگر در چنین بزنگاههای هویتی، ملی و تاریخی، مسئولان و مدیران در کنار مردم دیده نشوند، پس جلوه عملی مسئولیت اجتماعی، تعهد انقلابی و پیوند مدیریتی با بدنه جامعه در کدام عرصه باید ظهور یابد؟
البته طرح این نقدها هرگز به معنای نادیده گرفتن تلاشهای ارزشمند هیئات مذهبی، نیروهای مردمی، خادمان، دفتر امام جمعه محترم، فعالان فرهنگی و مجموعههایی نیست که با امکانات محدود اما با انگیزههای خالصانه و عاشقانه برای برگزاری این مراسمها تلاش کردند؛ قدردانی از این مجاهدتها یک وظیفه اخلاقی و انقلابی است؛ اما این تقدیر و احترام نباید به مانعی برای بیان ضعفها و مطالبه اصلاحات تبدیل شود.
استان قزوین، با پیشینهای درخشان در عرصههای انقلاب، دفاع مقدس، جهاد و فعالیتهای مذهبی و فرهنگی، شایسته آن نیست که در مناسبتهایی از این دست، تصویری کم رمق و کم فروغ از ظرفیتهای عظیم خود ارائه دهد./
