به گزارش نقطه تسلیم، در دو دهه اخیر در میان تصمیمگیران نظامی و امنیتی کشور این انگاره مطرح بود که نگاه داشتن ایران در آستانه ساخت سلاح اتمی، میتواند بازدارندگی لازم را برای کشور ایجاد کند و مانع از تجاوز دشمنان خارجی به خاک پاک میهنمان شود.
در حالی که از منظر برخی نظریه پردازان واقعگرایی، دولتها موظف به حذف تهدید در مراحل اولیه هستند.
بر این اساس میشود نتیجه گرفت نگاه داشتن کشور در آستانه ساخت بمب هستهای (آستانهگرایی) نه تنها خطر حمله خارجی را دفع نمیکند، بلکه ممکن است سبب افزایش آن شود.
دو مرحله تجاوز آمریکا و اسرائیل در سال گذشته به کشور تا حد زیادی این گذاره را به چالش کشید و این پیام را به تصمیمگیران کشور رساند که بازدارندگی بدون کسب تسلیحات مخرب قابل ساخت نیست.
به باور نگارنده، چنانچه ایران دارای تسلیحات اتمی بود، ریسک حمله از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی تا حد زیادی کاهش مییافت و شاید ما اکنون شاهد جنگ، حذف رهبران سیاسی و فرماندهان نظامی و حمله به زیرساختهای کشور نبودیم.
نگارنده بر این باور است حال که ما در طول یک سال دو مرتبه از سوی دو قدرت اتمی مورد حمله قرار گرفتهایم پس از اتمام جنگ باید ضمن رعایت اصول امنیتی ساخت تسلیحات اتمی را در دستور کار قرار داده و خطر یک جنگ را برای همیشه از سر کشور دفع کنیم.
بر خلاف گذاره ای که معتقد است تسلیحات اتمی برای هیچ کشوری بازدارندگی به همراه نمیآورد، باید به این نکته تأکید کرد که در اختیار داشتن این گونه از تسلیحات ممکن است خطر جنگ را به طور کامل برطرف نسازد، اما میتواند تهدید یک جنگ تمام عیار را برای همیشه مرتفع سازد همانطور که تاکنون هیچ یک از کشورهای هستهای تاکنون مورد حمله تمام عیار واقع نشدهاند./
برنامه نویس، دانشآموخته علوم سیاسی و پژوهشگر تحریمهای اقتصادی
