به گزارش خبرنگار نقطه تسلیم، شهریورماه برای ایران و به ویژه برای استان استراتژیک قزوین؛ نه تنها ماهِ واپسین تابستان که موسم اضطراب جادههاست.
آمارهای ارائه شده توسط سرهنگ حسین تقی خانی؛ رئیس پلیس راه استان مبنی بر جانباختن ۳۰تن از هموطنانمان در محورهای مواصلاتی قزوین در شهریور سال گذشته؛ تنها یک عدد نیست که به عبارتی گویا و بیپرده یک فاجعه انسانی است که در سکوت سنگین آسفالتها رقم خورده است.
وقتی سخن از ۲ هزار و ۶۲ کشته در سطح ملی به میان میآید؛ درک عمق مصیبت برای خانوادههایی که در آستانه بازگشت از سفرهای تابستانی؛ عزیزانشان را در پیچ و خم جادههای قزوین از دست دادهاند دشوار است.
قزوین شاهراه حیاتی کشور است، دروازهای که غرب و شمال ایران را به پایتخت پیوند میزند؛ این موقعیت ژئوپلیتیک اگر چه یک موهبت اقتصادی تمام عیار برای استان است اما در ایام پیک سفر همین موهبت و امتیاز به یک تهدید امنیتی تبدیل میشود.
در بررسی عملکرد پلیس راه استان قزوین؛ نمیتوان از انصاف گذشت، با وجود حجم عظیم ترددها؛ فشار بیپایان بر نیروهای عملیاتی و کمبودهای احتمالی در زیر ساختهای هوشمند کنترل جادهای؛ عملکرد پلیس راه استان اگر نگوییم درخشان اما قابل قبول است.
این نیرو با بضاعتی که در اختیار دارد سعی میکند تا با در اختیار داشتن سازوکارهای لازم در حفظ ثبات ترافیکی استان به خوبی انجام وظیفه کند؛ با این حال پرسش این است که آیا پلیس به تنهایی قادر به مهار این سیل خونین در استان خواهد شد تا شهریورماهی بدون کشته در جاده ها رقم بخورد؟
عللِ تصادفات از سرعت و سبقتهای جنون آمیز تا خستگی و خوابآلودگی همگی در یک نقطه تلاقی میکنند که ما به آن فرهنگ شتاب و عجله میگوییم؛ عجله برای رسیدن به مقصد در حالی که مسیر رسیدن خود تبدیل به مقصد نهایی زندگی میشود؛ نشاندهنده یک گسست جدی در رویکرد رانندگان است.
نکته کلیدی اینجاست که پلیس نمیتواند در تک تک خودروها حضور داشته باشد، آنها را رصد کند و مدام خودروها را به پارکینگ منتقل کند.
پویاییِ عملکرد پلیس راه تنها زمانی به ثمر مینشیند که توسط رانندگان با رعایت دقیق قانون و احترام به جان خانوادهها صحه گذاشته شود، ما به عنوان شهروند نباید در جادهها نقش قربانی خاموش را بازی کنیم و خودمان روز و ساعت مرگمان را جلو بیندازیم.
این جادهها آینه تمامنمای رفتار اجتماعی ما هستند؛ اگر میخواهیم آمار سیاه شهریور ماه بار دیگر در استان قزوین تکرار نشود باید این حقیقت تلخ را بپذیریم که در این شاهراه استراتژیک مسئولیت ایمنی بیش از آنکه بر دوش پلیس باشد بر دوشِ رانندگان است.
قزوین به جای اینکه شاهراه رفت و آمد باشد نباید به قتلگاه آرزوها تبدیل شود؛ جان آدمی در این جادهها ارزانتر از آن نیست که برای چند دقیقه زودتر رسیدن به حراج گذاشته شود./
دانش آموخته روابط عمومی و مدیریت بازرگانی، نویسنده و روزنامهنگار در حوزههای اجتماعی، حوادث، گزارشات و تحلیل؛ مدیر اسبق روابط عمومی سازمان زندانها و اقدامات تامینی و تربیتی کشور، مالک و صاحب کانال تلگرامی هیچ، مجری صدا و سیما و مشاور ارشد تبلیغات
