به گزارش نقطه تسلیم، زهرا سعیدی مبارکه در نشست هم اندیشی با فعالان اقتصادی استان با اشاره به وضعیت نیروگاه شهید رجایی قزوین گفته: «وقتی نیروگاه شهید رجایی را دیدم با خودم گفتم ما اصفهانیها فکر میکردیم در حوزه آلودگی و مشکلات زیست محیطی شرایط بسیار سختی داریم اما دیدم قزوینیها نیز وضعیت دشواری دارند؛ واقعا مردم قزوین از آلودگیها رنج میبرند و از رئیس سازمان محیط زیست استان و استاندار قزوین درخواست دارم این موضوع را با جدیت دنبال کنند چرا که هر فعالیت اقتصادی و هر نوع تولید انرژی باید تابع استانداردهای زیست محیطی باشد.»
شنیدن سخنان زهرا سعیدی مبارکه برای ما مردم قزوین که سالها با بوی گازوییل سوزان نیروگاه شهید رجایی و دود دودکشهای صنعتی آن زندگی کردهایم، خبر تازهای نیست.
این یک اعتراف و تایید زخمی کهنه است که به جای تکرار آن از زبان مردم سرانجام از زبان یک مقام رسمی آن هم نماینده شهری دیگر شنیده شده است.
وضعیت آلودگی زیست محیطی استان قزوین در سالهای اخیر از حد تحمل بدنهای انسانی و ظرفیت بوم طبیعی فراتر رفته؛ واحدهای مازوت سوز و زغالی با دودکش هایی که دهه هاست گازهای اسیدی و ذرات معلق را مستقیم در هوای تنفسی شهروندان پخش میکند؛ آلودگی را نه تنها به قزوین که به شهرها و روستاهای اطراف نیز فرستاده است.
مردم ساکن در محلات همجوار نیروگاه و شهرکهای صنعتی، سالهاست با آسم؛ بیماریهای جلدی و تنفسی دست و پنجه نرم میکنند و هر سال دهها پرونده بیمارستانی با مبدا همین آلایندهها شکل میگیرد.
شاید هیچ نهادی آمار دقیقی از هزینه های انسانی این آلودگی منتشر نکرده باشد، اما درد این واقعیت را هر قزوینی در گلوی خود و گاهی در اورژانس بیمارستانهای استان به خوبی لمس کرده است.
این یک اصل ساده اما فراموش شده است که هر گاه سود تولید بر جان آدمها مقدم شود؛ آنچه توسعه خوانده میشود؛ به ابزار فرسایش سلامت یک جامعه تبدیل میشود؛ امروز کسی مخالف صنعت و تولید در استان نیست؛ اما کسی جرئت پرسیدن این پرسش را هم ندارد که توسعهای که نفس مردم را میگیرد؛ اساسا توسعه است یا صرفا نقل و انتقال سرمایه و سود؟
نکته تلخ تر و درستتر سخنان سخنگوی کمیسیون مجلس این است که این بحران سالهاست در استان وجود دارد و هنوز هیچ چاره اندیشی بنیادینی برای آن صورت نگرفته است؛ نه ارتقای استانداردها؛ نه نوسازی و بهینه سازی نیروگاههای فرسوده؛ نه بازنگری در استقرار صنایع در حاشیه مناطق مسکونی و نه ایجاد سازوکار پایش مستقل و شفاف آلایندهها؛ در تمام این سالها در هر افتتاحیه و نشست اقتصادی استان از توسعه صنعتی و اشتغال بارها سخن گفته شده است؛ اما هیچ مدیر و مسئولی؛ برنامهای زمان بندی شده و تعهد شفاف برای کاهش آلودگی ارائه نکرده است.
سخنرانیهای مهرآمیز و وعدههای کلی مُسکنی بوده که عجالتا درد را پنهان کرده اما خودشان هم می دانند که بیماری را درمان نکرده است؛ نسخه شفا بخش این معضل؛ تنها با یک اراده همگانی و عملی شدنیست که در هزار توی مشکلات روزمره مدیران متأسفانه هنوز جایی برای آن دیده نمیشود.
شاید کوبنده ترین بخش گفتار سعیدی مبارکه همین جمله باشد که صراحتا گفته «واقعا مردم قزوین از آلودگیها رنج میبرند.»
این جمله اصل ماجرا را از میان هیاهوی سرمایه و تولید بیرون میکشد؛ جهت گیری هر فعالیت اقتصادی باید در درجه نخست، سلامت انسان باشد نه بیماری و رنج آن و زهرا سعیدی مبارکه نه فقط به عنوان یک سخنگو بلکه به عنوان صدای مردم قزوین، این بحران را به عرصه رسمی کشور کشانده و خواستار پیگیری جدی رییس سازمان محیط زیست استان و خصوصا دکتر نوذری استاندار قزوین شده است.
این خواسته را حتما که باید به فال نیک گرفت؛ اما وظیفه اکنون بر دوش مسئولان اجرایی استان است؛ اینکه نشان دهند که شنیدن این اعتراض قدم اول است و آغاز گامهای اثر بخش؛ از مدیران ارشد استان انتظار میرود بیش از آرام کردن افکار عمومی، نقشه راه مشخصی برای این معضل ارائه کنند.
نوسازی واحدهای فرسوده؛ توسعه انرژیهای پاک، پایش مستقل و شفاف آلایندهها و برخورد قانونی با صنایع متخلف که هر تأخیر در این اقدامات یعنی تحمیل هزینههای سلامتی بیشتر بر نسلی که حق نفس کشیدن پاک از او گرفته شده است.
توسعه و پیشرفت آنگاه ارجمند است که جان شهروندان را در دامان خود سالم و شاداب حفظ کند نه آنکه آن را به پای سود و منفعت به قربان گاه ببرد؛ سلامت مردم قزوین، قیمت مشخص توسعه برای جیب عده ای نیست که حق ذاتی مردم این شهر است که پیش از هر پروژه ای باید محترم شمرده شود./
دانش آموخته روابط عمومی و مدیریت بازرگانی، نویسنده و روزنامهنگار در حوزههای اجتماعی، حوادث، گزارشات و تحلیل؛ مدیر اسبق روابط عمومی سازمان زندانها و اقدامات تامینی و تربیتی کشور، مالک و صاحب کانال تلگرامی هیچ، مجری صدا و سیما و مشاور ارشد تبلیغات
