به گزارش نقطه تسلیم، امنیت در دنیای امروز دیگر صرفاً با استقرار نیرو؛ افزایش گشت‌های انتظامی؛ تجهیزات و برخوردهای میدانی تعریف نمی‌شود. امنیت پایدار؛ محصول شناخت عمیق جامعه؛ پیش‌‌بینی آسیب‌ها؛ فهم تحولات اجتماعی؛ بهره‌گیری از فناوری‌های نوین و تصمیم گیری مبتنی بر دانش و پژوهش است.
نیروی انتظامی برای مواجهه با پیچیدگی‌های جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به ظرفیت دانشگاه؛ نخبگان و متخصصان نیاز دارد. از این منظر دیدار سردار محمدقاسم طرهانی فرماندهی انتظامی استان قزوین با مهدی ورسه‌ای رئیس دانشگاه آزاد اسلامی استان و جمعی از استادان دانشگاه می‌تواند سرآغاز یک رویکرد راهبردی در پیوند میان دانش دانشگاهی و اقتدار اجرایی باشد.
تأکید سردار طرهانی بر توسعه همکاری‌های علمی؛ پژوهشی و اجرایی با دانشگاه آزاد اسلامی حامل یک پیام مهم است. این که مسائل انتظامی و امنیتی جامعه را نمی‌توان صرفاً با ابزارهای سنتی مدیریت کرد.
بسیاری از معضلاتی که امروز در سطح جامعه مشاهده می‌کنیم ریشه در مسائل اجتماعی؛ اقتصادی؛ فرهنگی؛ روان‌‌شناختی و حتی تحولات فضای مجازی دارند.
بنابراین برای حل این مسائل باید از دانش متخصصان و توان پژوهشی دانشگاه‌ها بهره گرفت. در این میان دانشگاه آزاد اسلامی قزوین از ظرفیت قابل توجهی در حوزه استادان؛ پژوهشگران؛ دانشجویان و رشته‌های تخصصی برخوردار است.
این ظرفیت می‌تواند در حوزه‌هایی همچون جامعه شناسی؛ روان شناسی؛ حقوق؛ مدیریت؛ فناوری اطلاعات؛ هوش مصنوعی و علوم تربیتی به کمک مجموعه انتظامی استان بیاید.
از سوی دیگر نیروی انتظامی نیز با برخورداری از تجربه میدانی و شناخت مستقیم مسائل و نیازهای جامعه می‌تواند موضوعات واقعی و اولویت دار را در اختیار دانشگاه قرار دهد تا پژوهشهای علمی از فضای نظری خارج شوند و به راهکارهای عملیاتی و قابل استفاده تبدیل گردند.
اما پرسش اساسی اینجاست که دانشگاه آزاد اسلامی دقیقاً چه کمکی می‌تواند به نیروی انتظامی استان قزوین کند؟ به اعتقاد نگارنده دست کم هشت محور جدی برای همکاری بین پلیس و دانشگاه در استان قزوین وجود دارد.
نخست: تأسیس مرکز مشترک نوآوری و فناوری انتظامی
استفاده از ظرفیت استادان و دانشجویان رشته‌های مهندسی؛ فناوری اطلاعات و هوش مصنوعی برای طراحی سامانه‌های هوشمند؛ ارتقای امنیت سایبری؛ تحلیل داده‌های آماری؛ تسهیل خدمات انتظامی و ارائه راهکارهای نوین برای مدیریت ترافیک و کاهش تصادفات.
دوم: تشکیل اتاق فکر مشترک دانشگاه و نیروی انتظامی
حضور استادان جامعه شناسی؛ روان شناسی؛ حقوق و مدیریت در کنار کارشناسان انتظامی برای بررسی ریشه‌های آسیب های اجتماعی؛ نزاع‌های خیابانی؛ سرقت؛ اعتیاد؛ کلاهبرداری و سایر مسائل مرتبط با امنیت عمومی.
سوم: پیوند مستقیم استادان دانشگاه با کلانتری‌ها
هر دانشکده می‌تواند در حوزه تخصصی خود با تعدادی از کلانتری‌های استان ارتباط برقرار کند و مسائل هر منطقه را از منظر علمی بررسی کند. این اقدام می‌تواند به شناخت دقیق‌تر مشکلات محلات و ارائه راهکارهای متناسب با شرایط هر منطقه کمک کند.
چهارم: ارتقای آموزش‌های تخصصی کارکنان انتظامی
برگزاری دوره‌های حرفه‌ای در حوزه روان‌‌شناسی اجتماعی؛ مدیریت بحران؛ مهارت‌های ارتباطی؛ حقوق شهروندی؛ سواد رسانه‌ای و شیوه‌های علمی مواجهه با تعارضات اجتماعی.
پنجم: راه اندازی رصدخانه علمی آسیب‌های اجتماعی استان
ایجاد یک مرکز پژوهشی مشترک برای بررسی روند آسیب‌های اجتماعی؛ شناسایی مناطق دارای اولویت و ارائه گزارش‌های کارشناسی به مدیران و مسئولان انتظامی با رعایت کامل محرمانگی اطلاعات و حقوق شهروندان.
ششم: حمایت از پایان نامه‌ها و پژوهشهای مسئله محور
دانشگاه می‌تواند موضوعات مورد نیاز پلیس را در اختیار دانشجویان قرار دهد تا پایان نامه‌ها و طرح‌های تحقیقاتی به جای محدود ماندن در چارچوب نظری به حل مسائل واقعی استان کمک کنند.
هفتم: راه اندازی کلینیک مشاوره و مددکاری اجتماعی
استفاده از ظرفیت استادان روان‌‌شناسی؛ مشاوره و مددکاری برای کمک به پیشگیری از خشونت خانوادگی؛ کاهش تعارضات اجتماعی؛ حمایت از نوجوانان در معرض آسیب و تقویت بنیان خانواده.
هشتم: برگزاری همایش سالانه امنیت و توسعه اجتماعی قزوین
نشستی علمی و تخصصی با حضور فرماندهان انتظامی؛ استادان دانشگاه؛ مدیران اجرایی و صاحب‌‌نظران اجتماعی که در آن مسائل واقعی استان بررسی و راهکارهای قابل اجرا ارائه شود.
با این حال یک نکته مهم نباید فراموش شود که تفاهم نامه به تنهایی دستاورد نیست. برگزاری نشست و ثبت تصاویر یادگاری نیز نمی‌تواند معیار موفقیت یک همکاری علمی و اجرایی باشد. آنچه اهمیت دارد تعریف پروژه‌های مشخص؛ تعیین مسئولیت‌ها؛ اختصاص امکانات؛ زمان‌‌بندی و ارزیابی نتایج است.
پیشنهاد می‌شود فرماندهی انتظامی استان و دانشگاه آزاد اسلامی یک کار گروه دائمی مشترک تشکیل دهند و برای یک دوره یک ساله چند پروژه اولویت‌‌دار را به اجرا بگذارند. سپس نتایج این همکاری به صورت شفاف و کارشناسی ارزیابی شود.
سخن پایانی اینکه امنیت پایدار فقط با اقتدار انتظامی به دست نمی‌آید بلکه به دانش؛ آگاهی؛ پیشگیری؛ اعتماد عمومی و مشارکت اجتماعی نیز نیازمند است. اقتدار بدون دانش؛ با محدودیت مواجه می‌شود و دانش بدون میدان عمل فرصت اثرگذاری را از دست می‌دهد.
هنر مدیریت آن است که این دو ظرفیت در کنار یکدیگر قرار گیرند و حاصل آن جامعه‌ای امن‌تر؛ آگاه‌تر و برخوردار از اعتماد عمومی بیشتر باشد. همان چیزی که سردار طرهانی در پی آن است./
دانش آموخته روابط عمومی و مدیریت بازرگانی، نویسنده و روزنامه‌نگار در حوزه‌های اجتماعی، حوادث، گزارشات و تحلیل؛ مدیر اسبق روابط عمومی سازمان زندان‌ها و اقدامات تامینی و تربیتی کشور، مالک و صاحب کانال تلگرامی هیچ، مجری صدا و سیما و مشاور ارشد تبلیغات
